Demiclownsvzw Dementie Blog Eerste dag als Demiclown Banner
< Terug naar blogoverzicht

Eerste dag als Demiclown

In deze blogpost neemt Emily je mee op haar eerste dag als Demiclown.

Denk jij dat de motorkap open staat?” vraagt mijn collega onderweg naar het Woonzorgcentrum. “Kan zijn.” is mijn diplomatisch antwoord. Ja, als clown beland ik met veel acceptatie van het ene probleem in het andere … in het echte leven is dat toch iets anders. Zeker rijdend op een autostrade richting mijn eerste opdracht als Demiclown. Tijdens een pitstop krijgen we die motorkap op zijn plaats. De verdere rit wisselen we van gedachten over de personen die we gaan bezoeken. Ja, wij doen ons huiswerk, maar dan wel onder beroepsgeheim. Ik memoriseer interesses, beroepen, hobby’s, gewoontes, namen, … aanknopingspunten om met elke bewoner mee te gaan naar waar zij nu zijn.


Als we uitstappen, zie ik dat ze voor ons de loper - weliswaar blauw - hebben uitgerold. Bij nader inzien is het een desinfectiemat. Jawel, mijn eerst dag als Demiclown was kort na de corona crisis. Ik moet eigenlijk ‘eerste corona golf’ zeggen want ondertussen zitten we volop in de tweede golf. Terug naar die eerste dag …

We kleden ons om. Voor mij een bijzonder moment omdat ik dan letterlijk mijn rol aantrek: dramatherapeute met een rode neus. Netjes gestreken kort broek, muts met assorti pompon en klassieke leren schoenen. Lily – zo heb ik mijn clown gedoopt -popelt om bij iedereen op bezoek te gaan. Door het corona-protocol combineren wij de mondkap elastieken met deze van onze rode neus. Er ontstaat een opstopping achter mijn oren, want bij mij komt er nog een bril bij. Mijn volledige gezicht mimiek verschuift naar mijn ogen. Een glimlachende open blik.

Demiclownsvzw Dementie Gent Blog Eerste dag als demiclown

Mijn mindset is ondertussen deze van het hier en nu. Mijn collega ontdekt een kiwi in haar koffer en vraagt zich af wat die daarin doet. Kennelijk vond ze een deel van haar lunch terug. Even een toelichting over de koffer. Een Demiclown gaat op bezoek met een koffer in de hand. Ook Lily staat te blinken met een eigen nieuw samengestelde retro koffer. Wat zit zoal in de koffer? Een plooimeter (die alles kan worden, ongeacht de afmeting), enkele gehaakte Jantje-muizen (gemaakt voor fragile trillende strelende handen), een Mariabeeldje (weliswaar zonder wijwater), muziekdoosje, wasknijpers, huisraad (want handelen zegt zoveel meer dan woorden), …. Mijn koffer zit vol mogelijkheden.

Nog even de rode neus afzetten om met de ergotherapeute te overlopen bij wie we op bezoek gaan. Dan tunen Shana en ik op elkaar in. Shana verrast mij met een glitterende mini discobal of was het een onderdeel van haar kerstdecoratie? We gooien het ding tussen ons heen en weer terwijl we beginnen te improviseren.

Niet storen. Demiclowns aan het werk

We zijn opgewarmd. Ziehier Petita en Lily, klaar om te spelen met wat we al weten en met wat we gaan ontdekken. We kloppen aan en vragen nieuwsgierig of we op bezoek mogen komen. De ene wenkt ons snel binnen, de ander vraagt waaraan ze ons bezoek te danken heeft. Eens binnen hangen we aan de deurklink het bordje ‘Niet storen. Demiclowns aan het werk.’. Zo krijgen we alle ruimte om elkaar te vinden. Met elke bewoner horen en vertellen we een ander verhaal. Het zijn intense en breekbare contacten. Een dame neemt ons mee in haar vroegere dagelijkse bezigheden en wij figureren graag mee in haar verhaal. Een heer zingt met Petita uit volle borst en Lily danst als een prima ballerina op zijn vrolijke tonen. Een bewoner met jong dementie loopt heen en weer, de kamer in en de kamer uit. Wij zoeken hoe we met hem mee op pad kunnen gaan. Een oude dame zit in haar zetel verzonken. We ademen met haar mee en we wisselen enkele neuriënde blikken uit. Zo zijn de bewoners de regisseurs van bijzondere ontmoetingen, soms met een lach en soms met een traan.

Demiclownsvzw Dementie Vlaanderen Blog Eerste dag als Demiclown

De tijd is rond. Terwijl we naar de kleedruimte lopen, gaat ons hoedje af voor elkeen die we tegenkomen. Vol van indrukken kruip ik terug in mijn ‘burger’-kleren. Shana en ik sluiten af rond de tafel in dialoog met de medewerkers van het woonzorgcentrum. We steken op van elkaar en doen nieuwe ontdekkingen. Het zijn aanknopingspunten voor een volgend bezoek.

Eens thuis gooi ik mijn kleren in de wasmachine en schrijf ik de diepe indrukken van mij af.

Lily kon snel een tweede keer op bezoek. Dan kwam de ene annulering na de andere. Het Coronavirus flakkert terug op. Voor iedereen is het leven onherkenbaar geworden. Bewondering voor alle medewerkers van woonzorgcentra die buitengewoon werk leveren.

Wat doe ik nu mijn rode neus aan de haak hangt? Tijd om de boeken over dementie die ik altijd al wilde lezen uit de kast te halen en om te fundraisen voor de vzw. En om te koken. Laatst was ik op zoek naar mijn houten lepel. Verdwalend in mijn huisraad, besefte ik plots dat die in mijn Demiclown-koffer zit, naast een stapel mondkapjes, violet blauwe medische handschoenen en ontsmettingsmiddel. Klaar om terug op bezoek te gaan …

Ja, ik wil ook een bezoek van Demiclowns